Barack Obama is nog altijd dé leider van de Democraten

Na het gênante verlies van Hillary Clinton in 2016 tegen Donald Trump, grotendeels veroorzaakt door eigen falen, is de Democratische partij na het vertrek van Barack Obama uit het Witte Huis leiderloos. Dat er op federaal niveau nog altijd geen vervanger is die de partij bij de hand neemt, is ruim twee jaar voor de presidentsverkiezingen niet vreemd. En omdat de Democraten met Nancy Pelosi (in het Huis) en Chuck Schumer (in de Senaat) twee onaantrekkelijke, oude aanvoerders hebben, zal die situatie nog wel even blijven.

Na zijn vertrek uit het Oval Office bleef Obama op de achtergrond. Soms sprak hij zich uit, zoals hij had beloofd, op momenten dat onder het bewind van zijn opvolger Amerikaanse basiswaarden in het gedrang kwamen. Tot teleurstelling van partijgenoten hield Obama zich echter lang op de vlakte, wat gebruikelijk is voor een net afgetreden president, om zijn plaatsvervanger niet voor de voeten te lopen.

Campagne
Duidelijk is dat Obama weer helemaal klaar is om campagne te voeren. De laatste weken kwam al naar buiten dat hij zich in aanloop naar de Congresverkiezingen van komende november op de campagnepad zou begeven. Vrijdag hoorden we een uitgesproken Obama, toen hij een toespraak gaf voor studenten in Illinois. Een dag later deed hij dat ook in Californië. Plotseling noemde hij de naam van Trump wel, als symptoom en niet de oorzaak van wat gaande is in de Republikeinse partij. Obama klonk presidentieel en legde de vinger op de zere plek.

Zijn analyse van de Republikeinse partij, aangevoerd door een clubje mensen zonder principes, bleek een schot in de roos. De politieke polarisatie in Amerika kent een heftige aanloop, die vooral werd vormgegeven tijdens het presidentschap van Obama, maar ook al ver daarvoor. De GOP omarde samenzweringstheorieën over Benghazi (om kandidaat Hillary te beschadigen) en keek de andere kant op toen Trump (als burger en later als kandidaat) bleef beweren dat Obama niet in Amerika was geboren. Toen Obama, een grondwettelijke plicht, met Merrick Garland (foto rechts) een capabele, gematigde en alom gerespecteerde rechter voor het Hooggerechtshof voordroeg na het overlijden van Scalia, weigerden de Republikeinen een hoorzitting en werd zijn nominatie niet eens in stemming gebracht.

Republikeinen
De Republikeinen pasten de regels aan die het moeilijker maakt voor jongeren, minderheden en armen om te stemmen (doorgaans Democratisch). Ondanks de tekorten, waar ze tijdens de Obama-jaren moord en brand over schreeuwden, loodsten de Republikeinen onder Trump een enorme belastingverlaging door het Congres voor de allerrijkste Amerikanen en verhoogden daarmee de tekorten. De Republikeinen doen er al acht jaar alles aan om Obamacare de nek om te draaien, waardoor twintig miljoen mensen hun zorgverzekering dreigen kwijt te raken. Feiten over klimaatverandering worden ontkend en Amerika is het enige land ter wereld dat zich terugtrekt uit het klimaatakkoord van Parijs. Onwelgevallige media worden door de president en zijn directe volgelingen weggezet als ‘de vijand van het volk’.

Vooraanstaande Republikeinen als de laffe Senaatsleider Mitch McConnell en Huis-voorzitter Paul Ryan kijken weg of houden zich stil, uit angst voor politieke represailles. Of zoals Obama het verwoordde: “De politiek van verdeeldheid en paranoia hebben een thuis gevonden in de Republikeinse partij. Dit was niet wat Abraham Lincoln in gedachten had toen hij hielp de partij te vormen.” Dat Obama zich zo duidelijk uitspreekt – en serieus wordt genomen – toont ondubbelzinnig aan dat hij en niemand anders (dus ook Bill en Hillary Clinton niet) nog altijd dé leider is van de Democratische partij. Als aanvoerder van het verzet tegen het politieke klimaat van angst in Amerika moet hij tot aan verkiezingsdag de ijzers uit het vuur halen en de Democratische achterban opzwepen om te gaan stemmen. Het geeft echter wel te denken dat de Democraten een oud-president nodig hebben om de partij uit het slop te trekken.

Laat wat van je horen

*